niedziela, 8 stycznia 2023

Świątynia Luksorska

Świątynia Luksorska – znana także jako Świątynia Narodzin Amona, jest jednym z dwóch (po świątyni w Karnaku) najważniejszych zabytków wschodniego brzegu Teb. Budowę świątyni rozpoczął Amenhotep III, jego następcy kontynuowali, rozbudowując świątynię. Ostateczny kształt otrzymała za czasów Ramzesa II. Świątynie Amona w Luksorze i Karnaku połączone są ze sobą Aleją Sfinksów o długości ok. 3 km. Aleja prowadziła wzdłuż Nilu do wielkich, szerokich na 65 m pylonów ustawionych przez Ramzesa II.

Wejście do Świątyni Luksorskiej
Przed pylonami stanęły dwa 25 m wysokości obeliski (jeden z nich został wywieziony w 1833 roku do Paryża i ustawiony w 1836 roku, na Placu Zgody) oraz sześć posągów Ramzesa, królowej Nefertari i ich córki Maritamon w pozycji siedzącej. Do naszych czasów przetrwały tylko dwa z nich (trzeci jest odrestaurowany). Pylony zdobione są reliefami o tematyce batalistycznej, sławiącej zwycięstwo Ramzesa nad Hetytami w bitwie pod Kadesz. Za pylonami znajduje się dziedziniec Ramzesa II otoczony podwójną kolumnadą. Bezpośrednio za pylonami, po prawej stronie znajduje się kaplica Hatszepsut, po lewej, na ruinach świątyni, zbudowano meczet Abu al-Haggag.

Dziedziniec Ramzesa z dziedzińcem Amenhotepa III łączy kolumnada Amenhotepa (trójnawowa długa sala). U wejścia do kolumnady Amenhotepa postawiono dwa, ogromnych rozmiarów posągi Ramzesa II (Ramzes nakazał ustawienie 10 swoich podobizn w tej świątyni). Kolumny mają głowice w kształcie rozwiniętych kwiatów papirusu. Dziedziniec Amenhotepa poprzedza salę hypostylową, za którą znajduje się najstarsza część świątyni, sanktuarium poświęcone triadzie bóstw tebańskich: Amonowi, Chonsu i Mut.

Amon z Luksoru był bogiem płodności i przedstawiano go inaczej. Świątynia Luksorska znana jako „harem południowy”, to siedziba małżonki Amona-Re, Mut i jej syna Chonsu. Posąg Amona pozostawał w Karnaku, ale raz do roku podczas święta Opet organizowano uroczystą procesję i przypływał świętą barką do Luksoru, aby połączyć się z żoną. Podczas prac wykopaliskowych prowadzonych w 1989 roku, na dziedzińcu odnaleziono 20 posągów królewskich ukrytych pod posadzką jeszcze w starożytności. Najstarsze z nich pochodzą z czasów Amenhotepa. W czasach rzymskich na terenie świątyni mieścił się obóz wojskowy. Chrześcijanie używali świątyni jako Kościoła. Warto wrócić do świątyni wieczorem, gdy jest ona oświetlona reflektorami.

Świątynia Luksorska znajduje się w centrum miasta, nad brzegiem Nilu. Odwiedziliśmy ją dwukrotnie. Na początku wieczorem w ramach tzw. rejsu po Nilu,  a potem sami, gdyż po zakończeniu tej imprezy zatrzymaliśmy się na dwie noce w centrum Luksoru w hotelu Nefertiti.  

Dziedziniec Ramzesa II 
Jeden z dwóch ogromnych rozmiarów posąg Ramzesa II u wejścia do kolumnady Amenhotepa 



Dziedziniec Amenhotepa III
Dziedziniec Amenhotepa III






























Dziedziniec Amenhotepa III
Kolumnada Amenhotepa III. Kolumny mają głowice w kształcie rozwiniętych kwiatów papirusu
Kolumnada Amenhotepa III

Dziedziniec Ramzesa II i  wejścia do kolumnady Amenhotepa. Postawiono tu dwa
ogromnych rozmiarów posągi Ramzesa II
Dziedziniec Ramzesa II 

Dziedziniec Ramzesa II 





Na Dziedziniecu Ramzesa II 

Meczet zbudowany na zasypanej kiedyś piaskiem Świątyni Luksorskiej





Wejście so Świątyni Luksorskiej

Aleja Sfinksów 
Świątynia Luksorska nocą





Przypisy:

Brak komentarzy :

Prześlij komentarz