Paris - Musée de l’Orangerie

Musée de l’Orangerie bardzo trafnie nazwano Sykstyną impesjonizmu. Nazwa zawiera podziw dla gigantycznego, malarskiego fryzu, oddaje również charakter malowideł, będących podniosłym, panteistycznym hymnem. René Gimpel po wizycie u mistrza w 1819 roku napisał: "W owym bezkresie woda i niebo nie mają ani początku, ani końca. Zdaje się nam, że uczestniczymy w jednej z pierwszych godzin rodzenia się świata. Jest to tajemnicze, poetyckie, zachwycająco nierealne; doznanie dziwne: odczuwa się zarazem skrępowanie i rozkosz będąc ze wszystkich stron otoczonym wodą".

Musée de l’Orangerie 

Musée de l’Orangerie - Utrillo

Jeśli któregokolwiek z wielkich artystów chcieć ochrzcić mianem „Malarza Montmartre’u”, to taki tytuł musi przypaść Maurice’owi Urtillo (1883-1955). Nieślubny syn Suzanne Valadon, utalentowanej malarki i rozchwytywanej modelki największych artystów, między innymi Renoira, Degasa, Toulouse-Lautreca, urodził się na Montmartrze (jako jedyny z wielkich malarzy!) i tu mieszkał aż do śmierci. Ojca nigdy nie poznał a swoje nazwisko zawdzięczał ojczymowi, który go usynowił. Od 14 roku życia zmagał się z alkoholizmem co nie przeszkodziło mu dożyć sędziwego wieku 72 lat. Tematem jego obrazów był niemal wyłącznie Paryż, a przede wszystkim Montmartre. Urodził się za późno by zostać impresjonistą i za bardzo kochał Montmartre by dołączyć do bohemy Montparnasse’u. Samouk, któremu malarstwo miało pomóc w walce z nałogiem, ale czy będąc synem malarki i żyjąc wśród artystycznej cyganerii mógł nie zostać artystą? Pochowany obok swojej żony na maleńkim cmentarzu św. Wincentego (cimetière Saint-Vincent) znajdującym się naprzeciwko kabaretu Lapin Agile, często przez niego odwiedzanego jak i malowanego.

La Maison de Berlioz,1914

Musée de l’Orangerie - Renoir

Muzeum Orangerie w Paryżu zlokalizowane na obrzeżach ogrodów Touleries posiada imponującą kolekcję obrazów Renoira. Auguste Renoir był jednym z głównych twórców impresjonizmu i pozostawił po sobie znaczny dorobek twórczy. Nadawał swoim obrazom niezapomniane wrażenie radości, zmysłowości, delikatności i piękna niezależnie od techniki malarskiej, jaką stosował. Głównymi tematami przedstawień malarskich to kobiety, akty kobiece, radosne sceny rodzajowe tj. w kawiarni, śniadanie, spacer, tematy orientalizujące, grupowe, portrety, codzienne czynności, dzieci, bukiety kwiatów, pejzaże.

Dziewczęta przy pianinie

Musée de l’Orangerie - Rousseau

Henri Rousseau urodził się w 1844 roku w Laval, we Francji. Malować zaczął dopiero w wieku 41 lat. Zanim poświęcił się sztuce, pracował, między innymi, jako celnik w paryskim Urzędzie Akcyzowym. Dzięki życzliwości zwierzchników, już wówczas mógł on, w czasie dyżurów, rozwijać swoje artystyczne pasje. Często ustawiał sztalugi przed budynkiem urzędu i malował pejzaże. Nie zachowała się jednak żadna z prac, powstałych przed 1877 rokiem.

La Carriole du Père Junier, 1908

Musée de l’Orangerie - Laurencin

Urodzona w 1883 roku w Paryżu Marie Laurencin stała się centralnym członkiem awangardy artystycznej, rządzonej przez jej przyjaciela Picasa na początku XX wieku w Paryżu. W roku 1910 wyzwoliła się z uścisku kubizmu, aby stworzyć własną, charakterystyczną, natychmiast rozpoznawalną estetykę.

Femmes au chien,1923

Musée de l’Orangerie - Picasso

Pablo Picasso urodził się 25 października 1881 w Maladze (Hiszpania), zmarł 8 kwietnia 1973 w Mougins (Francja). Był malarzem, rzeźbiarzem, grafikiem, a także tworzył ceramikę. Przez wielu uznawany za geniusza. Swoje pierwsze obrazy stworzył jeszcze przed ukończeniem 20 roku życia. Od 1901 do 1904 panował w jego twórczości tak zwany „okres błękitny”. W 1904 Picasso przeprowadził się do Paryża, od tego roku mówi się o „okresie różowym” w jego obrazach. Jednak sławę przyniosły mu odważne, inspirowane pracami Cézanne’a eksperymenty. To one oraz współpraca z innym nowatorskim artystą jakim był Georges Braque dały początek nowemu kierunkowi w XX wieku – kubizmowi.

Grande nature morte, 1917

Musée de l’Orangerie - Cezanne

Paul Cezanne jest malarzem francuskim, którego twórczość zalicza się do postimpresjonizmu. Jego dzieła łączą impresjonizm z kubizmem, dzięki czemu mają oryginalny wyraz.

 

Pommes et biscuits, 1880

Musée de l’Orangerie - Derain

Andre Derain (1880-1954) utożsamiany jest z fowizmem, przyznaje mu się też zasługi w powstawaniu kubizmu. Niestety Derain został zepchnięty do drugiego rzędu twórców awangardy, która wstrząsnęła sztuką początków ubiegłego wieku.

Grand nu couché, 1926-1927

Musée de l’Orangerie - Matisse

Henri-Émile-Benoit Matisse (1869-1954) był francuskim malarzem, rzeźbiarzem i grafikiem. Był główną postacią ruchu artystycznego znanego jako fowizm. Obok Picassa jest jednym z artystów, którzy wywarli największy wpływ na rozwój sztuki w drugiej połowie XX wieku. Jednym z najważniejszych wkładów Matisse'a w historię sztuki było jego przekonanie, że kolor obiektu na obrazie nie musi odpowiadać jego rzeczywistemu zabarwieniu.

Odalisque à la culotte rouge,1924-1925

Musée de l’Orangerie - Modigliani

Amedeo Modigliani był włoskim artystą początku XX wieku, który zasłynął głównie dzięki kobiecym aktom. W jego pracach widoczne są wpływy renesansu, ale także elementy popularnej wówczas sztuki afrykańskiej. Niemniej jednak, jego dzieła nie mogą być przypisane do żadnego z wielkich ruchów artystycznych, są raczej wyrazem własnego stylu. 

Paul Guillaume, Novo Pilota, 1915

Musée de l’Orangerie - Nenufary

Lilie wodne ( inaczej nenufary)  – były inspiracją dla Claude Moneta do około 300 prac. Malował je w Giverny, w swojej posiadłości w Normandii, położonej niedaleko Paryża. Prowadził tam cudowny ogród, który obecnie dostępny jest do zwiedzania, podobnie jak i jego dom.

Claude Monet, cykl „Lilie wodne” („Nenufary”), Musée de l’Orangerie w Paryżu